Kako noviji podaci OECD i drugih evropskih organizacija o stanju u državama i društvima na ovom kontinentu govore, Srbija je u odnosu na broj stanovnika, među prvima po broju smrti od najtežih bolesti, samoubistava, nestalih osoba, nezaposlenih, pa i prema procentu „sive ekonomije“, „bazičnog“ kriminala (krađa i razbojništava). Srpsko društvo koje se pre samo pola veka odlikovalo najboljim obrazovnim i zdravstvenim ustanovama, razvijenom državnom socijalnom i kulturnom politikom, danas je na dnu civilizacijske lestvice kad su ta merila građanskog društva u pitanju. Nije nikakva uteha ni što je čitav Zapadni Balkan u sličnom stanju, jer demografski podaci govore da Srbija doslovno rečeno-nestaje. Njen najvažniji resurs, ljudi, oni koji stvaraju i podižu iz pepela, nalaze se pred istorijskim zadatkom: ili će se predati ili će masovno ustati protiv zla koje ga je dovelo na rub propasti.

Luka Mitrović

Od 2013. do 2025. godine, u Srbiji je blizu 20.000 ljudi izvršilo samobistvo, a u istom periodu od najtežih bolesti (bolesti srca, krvnih sudova i karcinoma), umrlo je preko milion ljudi. Za samo godinu dana (2024), prema podacima Instituta za javno zdravlje Srbije „Dr Milan Jovanović Batut“ u Srbiji je od istih ili sličnih uzroka umrlo 98.230 ljudi. Više od dva miliona građana Srbije živi već godinama „od meseca do meseca“, na ivici egzistencije, a još toliko preživljava u minimalno podnošljivijim uslovima. Na približno četiri stanovnika Srbije dolazi jedan penzioner. Još jasnije: penzioneri čine oko 25 odsto njenog ukupnog stanovništva. Ovaj odnos je među važnijim pokazateljima starenja stanovništva i demografske drame koja se dešava.

Siromaštvo, loš kvalitet života, nasilje sa svih strana (od dugogodišnjih gadosti i brutalnosti preko režimskih „medija“ do prizora svakodnevnog terora na ulicama), odsustvo bilo kakve zdrave perspektive i socijalnih oslonaca, sve je to dovelo do teških poremećaja u društvu i bolesti od kojih masovno umiru ljudi svih uzrasta. Srbija je među tri najgore države po dužini čekanja na lekarske preglede, dijagnostiku i intervencije, od osnovnih do hirurških. U tekućoj 2026. godini, skoro 100.000 ljudi čeka na dan kad će biti primljeni kod „izabranog“ lekara. U 2024., taj broj je, poređenja radi, bio (prema zvaničnim podacima RFZO), 77.267 građana. Dve godine kasnije, znatno se povećao.

Zbog svega ovoga, i mnogo drugih faktora koji se svode na definiciju nepodnošljivog života, u Srbiji se istovremeno dešava i najveći egzodus, masovno iseljavanje radno sposobnog stanovništva koje je nezapamćeno u njenoj novijoj istoriji. Prema najnovijim podacima OECD (Organizacija za ekonomsku saradnju i razvoj-Organisation for Economic Co-operation and Development), koji se tiču broja stalnih radnih i boravišnih dozvola u Evropskoj uniji, od 2013. do ove 2026. godine, u zemlje ove velike zajednice naroda i država emigriralo je preko 650.000 građana Srbije.

Maloletna lica, deca doseljenika i njihova deca rođena u EU u ovom periodu povećavaju ovaj broj do blizu milion državljana Srbije (uglavnom Srba), koji su napustili svoju domovinu u potrazi za uređenim društvima i socijalno stabilnim državama. Najviše prvih boravišnih dozvola izdavale su Nemačka, Hrvatska, Austrija i Slovenija. Preciznije, od 2012. do 2015. iseljavanja su masovnije išla u pravcu Nemačke, Austrije i Švajcarske. Posle 2018. snažno raste odlazak u Sloveniju, naročito radi studiranja i rada. Od 2020. godine raste interesovanje za Hrvatsku zbog nedostatka radne snage u turizmu, građevinarstvu i uslužnim delatnostima.

 Organizacije srpske dijaspore, Srpske pravoslavne crkve i kulturnih udruženja Srba u svetu, slažu se da je broj od preko 4 (četiri) miliona približno tačan kad su u pitanju iseljeni iz Srbije. Time se broj Srba u dijaspori skoro izjednačio sa brojem njihovih sunarodnika u domovini, a sve govori da će ovim tempom iseljavanja i da ga pretekne u narednoij deceniji. Ukratko, Srbiju neće imati ko da čuva, niti će imati ko u njoj da radi, privređuje, stvara, vrši prirodnu reprodukciju, jer vitalnog stanovništva, onoga na kome počiva svako zdravo državno uređenje, uskoro neće biti dovoljno ni za njeno elementarno funkcionisanje…

Dve trećine (oko četri miliona) današnje Srbije je nezaposleno ili su penzioneri, studenti i đaci). Onih dva miliona koji su zaposleni, ne računajući registrovane individualne poljoprivrednike, uglavnom  rade u nesigurnoj prerađivačkoj industriji domačih i stranih firmi.

Poljoprivreda i njeni glavni generatori, selo, seljak i poljoprivredna gazdinstva, sistematski su uništavani za račun domaćih i stranih kompanija. Strah za egzistenciju, briga za zdravlje, opstanak porodice i odsustvo bilo kakve nade u bolje, prepolovilo je Srbiju na one koji su potražili spas u inostranstvu, i one koji nisu imali mogućnosti da su podignu iz siromaštva. Ne tako davno, bivša „prva drugarica“ Srbije, dr Mirjana Marković, cinično je konstatovala da Srbi „neguju kulturu siromaštva“, i da je to narod „izabrao“. Isto to, ali u drugoj formi, mnogo puta je izgovorio i Aleksandar Vučić, kad god bi dobio priliku da pred stranim gostima sve najgore priča o  narodu „sa kojim jedino on zna kako treba“.

Prema najnovijim (zajedničkim) istraživanjima o sivoj ekonomiji u „naprednjačkoj“ Srbiji koju su radili Svetska banka (World Bank), Međunarodna organizacija rada (ILO) i Međunarodni monetarni fond (MMF / IMF), došlo se do podataka koji procenjuju da čak 30 odsto bruto društvenog proizvoda u ovoj centralnoj balkanskoj državi, čini takozvana „siva ekonomija“, koja utiče na javne finansije i poreske prihode. Prema istom istraživanju, između pola miliona i 700.00 ljudi bavi se stalno ili privremeno, „sivom ekonomijom“ kao načlinom preživljavanja.

Ovo uključuje: rad „na crno“, neprijavljene sezonske radnike, deo zarade u gotovini i neregistrovane samostalne delatnosti. Ukratko, građani su se do sada na taj način branili od progona i tiranije režima, koji je okupirao i uzurpirao državu i stavio je u ruke svoje stranke. Života a ni posla van nje nije bilo. To je pogodilo i najosetljiviji deo društva, mlade ljude, koje je izdala država, koju je obmanula prosveta, kojom manipuliše zločinačka subkultura.

Posledice su zastrašujuće. Prema analizama zdravstvenih i međunarodnih institucija koje se bave praćenjem droga u Srbiji, procene broja osoba sa ozbiljnim problemom zavisnosti najčešće se kreću između 30.000 i 80.000 ljudi, zavisno od metodologije i vrste droge koja se prati. Još na desetine hiljada ljudi imaju ozbiljan problem zavisnosti od droga, dok je broj osoba koje su povremeno ili redovno koristile neku ilegalnu drogu višestruko veći.

Tu su još i alkoholizam i kockanje, kao slika opšteg beznađa…Samo u Nišu, gradu od 400 hiljada stanovnika, (prema poslednjim podacima za prethodnu 2025. godinu) prodato je oko 267.000 kutija lekova za smirenje (sedativa). Agencija za lekove i medicinska sredstva Srbije (ALIMS) ne daje nijedan podatak, ali nije nepoznato o čemu se radi: Srbija je na antidepresivima ((sertralin, escitalopram, fluoksetin, paroksetin i dr.)

Jedna nesreća dolazi za drugom. Srbija je od 2013. godine (dolaskom radikalsko-naporednjalke mafije) mešu prvim državama Evrope (u odnosu na broj stanovnika), kad su u pitanju nestala lica!

Prema izveštajima nadležnih službi MUP.a koji se uglavnom slažu sa podacima volonterskih organizacija građana koje se bave potragom za nestalim licima, taj broj se u Srbiji kreće približno do 3.500 godišnje (na osnovu registrovanih prijava nestanka). Srbija nema zvanični javni državni registar nestalih lica, već MUP vodi svoje službene evidencije, dok „Registar nestalih lica Srbije“ vodi jedno udruženje građana i javno je dostupna baza namenjena uključivanju građana u potragu.

Prema službenim podacima iz Registra nestalih osoba izveštaj iz septembra prošle 2025. godine navodi da je u Srbiji tokom 2024. nestalo više od 3.000 ljudi, dok podaci za 2025. i 2026. godinu iz svih izvora (pre svega MUP) govore da je broj nestalih lica i u ovom periodu prešao (ili uskoro prelazi) 3000-3500. Polovinu od ovog broja čine maloletna lica, često najmlađeg, predškolskog uzrasta, što upućuje na kriminalne grupe koje se bave otimanjem i prodajom dece.

Sa druge strane, Institu za javno zdravlje, donosi svoje podatke o broju ljudi obolelih od Alchajmerove bolesti, demencije, određenih psiholoških bolesti i broju samoubistava, ali u jednom svom „Godišnjaku“ koji niko ne čita niti u javnosti iznosi te podatle kao alarmantne. Ta lice se često vode kao „nestala“. Jedan manji broj njih nađu žive, ali uglavnom stradaju izgubljeni u lavirintu života.

Srbija se mora spasiti, mora ustati iz dubokog groba koji su joj iskopali i pripremili radikalsko-naprednjački zločinci sa odlazećim tiraniniom na čelu. Ne bi bilo prvi put da ovaj stari evropski narod pokaže svoje najbolje lice i digne se iz pepela kao ptica Feniks.